آغاز راه
ساعت ٥:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٧/٢۳  کلمات کلیدی:

سلام دوستان

همه ما در زندگی با ناشناخته‌های زیادی مواجهیم، در بسیاری موارد وقتی به خود می‌آییم که زود دیر شده است. از نعمت‌هایی برخورداریم که چه بسا چون ماهی در دریا قدردان آن نیستیم. تا 10 سال پس از پیروزی انقلاب، هرگاه در محفلی سخن از کشور بدون امام می‌رفت، از آنجا که تداوم انقلاب را بی‌امام هرگز تصور نمی‌کردیم، سریع از ادامه بحث می‌گذشتیم و واقعیتی را که ممکن بود به وقوع بپیوندد، به پستوی ذهنمان می‌سپردیم. چرا؟ چون از یک‌سو نگران بودیم و از سوی دیگر به واسطه عشق به امام، زندگی و انقلاب بدون او را نمی‌توانستیم مجسم کنیم.

***

روز وداع با امام روز تلخی بود، اما حقیقتی بود که باید به آن تن می‌دادیم و به فردایی می‌اندیشیدیم که راه و نام و خط امام سرمشق اداره کشور باشد. روز وداع تلخ، روز تدبیر هم بود. امانت امام باید به بهترین و صالح‌ترین فرد سپرده می‌شد و خداوند هم آن روز سرنوشت‌ساز را با سرانگشت خبرگان ملت رقم زد.

***

قریب 21 سال از آن روزها می‌گذرد. 21 سال تدبیر و اداره کشور کافی است تا نگاهی به پشت سر بیندازیم و بدانیم که از چه گردنه‌های هولناکی عبور کرده و چه فتنه‌هایی را از سر گذرانده‌ایم. آن هنگام که مکتب امام در مشی و مرام مردی حسینی‌تبار تجلی یافت، راه نجات را یافتیم.

***
                                                                                                    والسلام‌